บทที่ 45 จุดขาดสะบั้น

มือหนาที่ตวัดรัดข้อมือราวกับคีมเหล็กสกัดกั้นทุกการเคลื่อนไหวของปรางปวีร์ให้หยุดชะงัก ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือส่งผ่านผิวเนื้อจนรู้สึกเหมือนถูกลวก ลมหายใจที่เคยเข้าออกสม่ำเสมอสะดุดเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มจัดซึ่งลืมขึ้นมาจ้องมองผ่านความมืดสลัว

ดวงตาคู่คมของประธานบริษัทหนุ่มวาวโรจน์ด้วยประกายลึกล้ำอันต...